High Tea

High tea. Wat voor zinnigs valt hierover te zeggen? De “high tea” is een hype, want het enige verschil tussen een gewoon stuk appeltaart met een bak thee (prachtige Nederlandse traditie) en een high tea is dat je er 10x zoveel voor betaalt en meer zoetigheid krijgt dan goed voor je is. High van de suiker stuiter je de deur uit. Zoals Wikipedia al stelt:

Een high tea (ook bekend als meat tea) is in Engeland, Ierland en Schotland iets heel anders dan men in Nederland denkt, het is een maaltijd die rond zes uur gegeten wordt. Meestal met gerechten als witte bonen in tomatensaus op wittebrood, worstjes, kaasjes, eieren en chips. Vooral in Nederland en Duitsland bestaat de misvatting dat een High Tea een luxueus middagritueel zou zijn.

Ik ben er helemaal voor om mensen eens lekker te laten schrikken wanneer zij al maanden geleden voor een oh zo gezellige high tea hebben gereserveerd en vervolgens een pan met witte bonen in tomatensaus en een zakje Lays voorgeschoteld krijgen.

Maar nu moet ik toch wel iets gaan bekennen. Ik ben recentelijk al twee keer gaan high tea’en (spaargeld, het was leuk je gekend te hebben) in de Bakkerswinkel. De eerste keer hadden we een menu met alleen maar zoet; big mistake. Wie wil er nou écht 5 verschillende stukken taart eten en enorme zoete scones in clotted cream en zelfgemaakte jam dippen? Oké, het klinkt nu behoorlijk appetijtelijk maar het is niet aan te raden voor mensen zonder natuurlijk ingebouwd remsysteem (ook wel bekend als de “alles moet op – anders is het zonde” karaktertrek). Ik heb de rest van de dag achter mijn eigen staart aan gerend. Met mijn tweede keer in de Bakkerswinkel, niet kort daarna, was er gereserveerd voor een zoet – maar ook hartig – high tea’tje (even hardop zeggen). Dit beviel al een stuk beter, want je kan eerst een bodempje van bruin brood met kaas en quiche leggen voor je alsnog al die stukken taart naar binnenschuift. De sugar rush komt dan iets geleidelijker aanzetten. Ik zou willen dat ik kon zeggen “want ik heb geleerd van de vorige keer en dus minder van al dat lekkers zitten eten” – maar dan was het “alles moet op – anders is het zonde” geen karaktertrek geweest.

Al met al gaat een high tea nou natuurlijk niet eens meer om het eten, maar om het samen zijn en de gezelligheid. Dat doel is in ieder geval bereikt. De Bakkerswinkel in het Westerpark heeft de zolder prachtig ingericht en ik wilde stiekem alle theekopjes meenemen. Maar doe mij volgende keer maar gerust een pan met witte bonen in tomatensaus.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s